Sint Willibrordsabdij

De St. Willibrords Abdij ligt enkele kilometers ten zuiden van Kasteel Slangenburg.

De gedachte om in Gelderland een Benedictijnen klooster te stichten kwam voor het eerst naar voren in 1932, (er was toen slechts één Benedictijnen klooster in Nederland, de St. Paulus Abdij in Oosterhout), maar dit plan kon pas werkelijkheid worden in 1945, toen men er achter kwam dat Kasteel Slangenburg leeg stond, omdat de Duitse eigenaar, Hermann Passmann, zijn bezit had moeten afstaan.

De Slangenburg werd een tijdelijk onderkomen voor de Benedictijner monniken en ondertussen begon men onderhandelingen die uiteindelijk resulteerden in de aankoop van ruim 63 ha van het Slangenburg landgoed, dankzij een schenking van de Oosterhoutse abdij. Op die grond werd in de jaren 1948 - 1952, naar een ontwerp van architect Tholens, door de monniken zelf de nieuwe vestiging gebouwd, die in 1952 betrokken werd. Kort daarna besloot men het Kasteel te gaan gebruiken als het Gastenhuis van het klooster.

Volgens de Regel
Benedictijner monniken leven volgens de Regel die St. Benedictus schreef rond het jaar 540. Het zijn mensen die de eenzaamheid zoeken, de stilte. Het is in de stilte dat de mens zichzelf leert vinden en zo kan komen tot overwegen en bidden. De monniken trachten zich te geven aan wat men noemt "het beschouwde leven". Zij zijn van mening dat het belangrijk is voor de grote samenleving in de wereld dat er biddende gemeenschappen zijn, die een perspectief oproepen dat niet begrensd wordt door tijd en ruimte, die het gewone leven bepalen - zij verwijzen naar een andere werkelijkheid die de gelovige mens God noemt. De mensen hebben God nodig om rust en geluk te vinden. Door God te zoeken hopen de monniken de wereld te hulp te komen in dat streven naar rust en geluk.

Toegankelijk voor iedereen
Iedere monnik maakt dagelijks tijd vrij voor zichzelf om te bidden, en vijfmaal per dag komen zij bijeen in de kerk om daar samen als een gemeenschap te bidden. Deze diensten zijn toegankelijk voor iedereen en de dagindeling van het Gastenhuis is erop afgesteld.

Bovendien staat de abdij open voor allen die willen praten, ofwel omdat zij met vragen zitten bv. over de zin van het leven in een abdij of in het algemeen, over God, over het geloof, ofwel omdat zij hulp zoeken bij moeilijkheden die henzelf betreffen. Natuurlijk hebben de monniken geen pasklare antwoorden op alles, maar vaak is het een weldaad voor de mens om over deze dingen eens met anderen te kunnen praten.

www.willibrords-abbey.nl